W dniu 13 lutego 2026 odbyło się wspólne posiedzenie Zarządu i Rady Nadzorczej Polskiej Unii Edukacyjnej, połączone z uroczystym, corocznym spotkaniem członków Rady Centrum Doskonałości Dydaktycznej i Naukowej PUE. Porządek wspólnego posiedzenia był następujący:

KOMUNIKAT Z COROCZNEGO POSIEDZENIA RADY CENTRUM DOSKONAŁOŚCI DYDAKTYCZNEJ I NAUKOWEJ POLSKIEJ UNII EDUKACYJNEJ W DNIU 13 LUTEGO 2026

< KLUBY NAUCZYCIELI (KLUBY EDUKACYJNE PUE)

W dyskusji wyraźnie wybrzmiało napięcie pomiędzy budowaniem struktury organizacyjnej a zachowaniem rdzenia relacyjnego Klubów. Zwrócono uwagę na ryzyko tzw. „pułapki pozornego rozrostu” – sytuacji, w której małe, wartościowe środowiska łączą się w coraz większe struktury (federacje, projekty międzynarodowe), co ułatwia pozyskiwanie środków, lecz jednocześnie generuje rozrost administracyjny i oddala od istoty działania.

Podkreślono potrzebę:
a) zachowania charakteru relacyjnego i wspólnotowego Klubów,
b) uniknięcia przekształcenia ich w strukturę grantową,
c) wypracowania jasnego stanowiska wobec roli mediów społecznościowych i form online (jak wykorzystać ich potencjał, nie tracąc bezpośredniego kontaktu i jakości dyskusji).

W kontekście przeciążenia informacyjnego młodych ludzi oraz fragmentaryzacji uwagi pojawiła się sugestia, że Kluby mogą stać się przestrzenią pogłębionej refleksji i rozmowy o wartościach – czymś, czego w obecnym ekosystemie edukacyjnym wyraźnie brakuje.

< MIĘDZYNARODOWA KONFERENCJA REKTORÓW
Drugi blok dyskusji dotyczył sensu i kierunku planowanej Międzynarodowej Konferencji Rektorów. Kluczowym pytaniem nie była technologia jako taka, lecz tożsamość uniwersytetu. Wybrzmiały następujące tezy:
a) ekonomizacja szkolnictwa wyższego (uczelnia jako firma, student jako klient, dyplom jako produkt) prowadzi do erozji sensu instytucji,
b) w dobie powszechnego dostępu do informacji i rozwoju sztucznej inteligencji klasyczne funkcje uczelni (dostęp do wiedzy, sieci i certyfikacji) ulegają osłabieniu,
c) rośnie znaczenie formowania postaw, tożsamości, odpowiedzialności, kultury i uczciwości akademickiej.

Wielokrotnie podkreślano, że problem nadużyć czy wykorzystania AI nie jest wyłącznie problemem technologicznym, lecz aksjologicznym. Pojawił się postulat, aby konferencja nie była kolejnym wydarzeniem o narzędziach, lecz stała się miejscem refleksji nad fundamentalnym pytaniem: czym jest uniwersytet w XXI wieku.
Zwrócono również uwagę na potencjalne znaczenie europejskiej perspektywy wartości jako wyróżnika wobec czysto rynkowych modeli funkcjonujących w innych częściach świata.

< KOMPLEKSOWA NAPRAWA KRAJOWEGO SYSTEMU OCHRONY ZDROWIA
Trzecim istotnym wątkiem była propozycja inspirowana doświadczeniem holenderskim (model Komisji Dekkera). Wypowiedzi w tym obszarze stanowiły przykład myślenia systemowego, wykraczającego poza doraźne „gaszenie pożarów”.
Zdiagnozowano, że zarówno w ochronie zdrowia, jak i w edukacji dominuje model fragmentarycznych zmian, podporządkowanych bieżącym uwarunkowaniom politycznym.

Zaproponowano alternatywę w postaci:
a) ponad politycznej, eksperckiej komisji,
b) całościowej analizy najlepszych praktyk międzynarodowych,
c) ewolucyjnej (nie rewolucyjnej) implementacji rozwiązań,
d) perspektywy obejmującej cały cykl życia człowieka.

Choć temat dotyczył zdrowia, w oczywisty sposób ma on wymiar analogiczny do wyzwań stojących przed systemem edukacji i szkolnictwem wyższym.